خدای من! گلهای آفتابگردان در روزهای ابری بلاتکلیفند مثل من و روزهای بی تو بودن...

منتقدان فیلم را نفهمیدند
نظرات ()

کمال تبریزی همزمان با اکران آخرین ساخته سینمایی اش از علاقه اش به ارائه ساختار تازه در سینما سخن گفت و تأیید کرد که در کارنامه فیلمسازی اش روند مشخصی نیست و از منتقدان هم گفت که قصد دارند؛ سلیقه شخصی خود را در سینما حاکم کنند. این کارگردان سینمای ایران با توجه به روند متفاوت کارنامه فیلمسازی اش و تجربه ساخت «همیشه پای یک زن درمیان است» به ایسنا، گفت: موضوع و تنوع ساختار فیلمنامه ای که برای ساخت به ذهنم می رسد یا فرد دیگری آن را پیشنهاد می کند، دلیل عمده ای است که برای ساخت آن فیلم تصمیم بگیرم و مهم این است که؛ فیلم به کجای جامعه برمی گردد و چه لحنی دارد و قصد دارد چه مطلبی را ارائه بکند و منظورم از تنوع ساختاری هم وارد شدن و رفتن به فضاهایی است که تاکنون در سینمای ایران وجود نداشته و یا حداقل من تاکنون تجربه آن را نداشتم. کمال تبریزی در ادامه تأکید کرد بر اینکه برای او اهمیت دارد که بتواند در ژانر تاریخی سینما، ساختار تازه ای را ارائه بکند و در عین حال خاطرنشان کرد: موضوع هم برای من خیلی اهمیت دارد، اما صرف این که موضوع جالب باشد؛ کفایت نمی کند بلکه باید کشش لازم را هم داشته باشد.
او با تأکید بر اینکه ساختار و موضوع متنوع باعث می شود، به ساخت یک فیلم علاقه مند شود توضیح داد: گاه می بینیم که ساختار همان ساختار قبلی است، اما موضوع از چنان گیرایی و جذابیتی برخوردار است که مرا جذب می کند؛ گاه هم ممکن است موضوع خیلی گیرایی لازم را نداشته باشد اما به لحاظ ساختار و نحوه بیان خیلی نو و مدرن است و من هم تاکنون آن را تجربه نکردم، پس ترجیح می دهم آن فیلم را بسازم. به طور مثال اگر فیلمنامه ای در ژانر وحشت به من پیشنهاد شود، شاید به اندازه ساختار به موضوع آن اهمیت ندهم و برایم جالب باشد بدانم که آیا واقعا می توان در سینمای ایران فیلمی در ژانر وحشت ساخت که تماشاگر با دیدن آن واقعا بترسد، طبیعتا اگر چنین فیلمنامه ای نوشته شود و از این جذابیت هم برخوردار باشد ترجیح می دهم آن را کار انجام بدهم.
کارگردان شیدا در ادامه تصریح کرد: با این تمایلی که مطرح کردم پس در کارنامه فیلمسازی من یک روند مشخص پیدا نمی کنید، در عین حال که ممکن است درکارهای من نوعی تکرار یا نوعی نگاه خاص را ببینید. به عنوان مثال به نظر خودم «همیشه پای یک زن در میان است» به نوعی شاید بتوان گفت، شکل کامل شده «گاهی به آسمان نگاه کن» هست. تبریزی در ادامه درباره روند شکل گیری و ساخت این فیلم هم توضیح داد: فیلمنامه اولیه که رضا مقصودی نوشت با فیلمنامه فعلی تفاوت دارد. فیلمنامه اولیه شامل داستان هایی بود که براساس قصه های کتاب «غیرقابل چاپ» سید مهدی شجاعی نوشته شده بود. داستان های کاملا مجزایی که فقط یک پل ارتباطی درابتدا و انتهای آنها وجود داشت و روند داستان پردازی معمول نداشت اما الان این فیلم، یک داستان دارد و در عین حال حس کلاژ بودن فیلمنامه اولیه درآن هست و این حس کلاژ، برگرفته و باقی مانده از فیلمنامه اولیه است. در فیلمنامه اولیه اصلا شخصیت یا قهرمان ثابت نداشتیم و این قهرمان بعدها و براساس شرایط ایجاد شد.
کمال تبریزی روند تغییرات فیلمنامه را مربوط به زمانی دانست که حوزه هنری به عنوان تهیه کننده فیلم از ساخت این فیلم کناره گیری کرده است و ادامه داد: پس از این کناره گیری سراغ افراد مختلف رفتیم و درنهایت محسن علی اکبری تهیه کنندگی کار را قبول کرد، به هر حال ایشان هم به عنوان تهیه کننده، نقطه نظراتی داشتند که ما را به فیلمنامه کنونی رساند. او توضیح داد: شکل فیلمنامه اولیه تا حد زیادی متفاوت بود و شاید بتوان گفت؛ فیلمنامه اولیه به این اندازه در توفیق مخاطب عام موفق نبود و نگاهش از سطح عامیانه بالاتر و بیشتر جشنواره پسند بود. اما طبیعتا وقتی وارد بخش خصوصی سینما می شویم باید فیلمنامه لحن و بیان متفاوتی داشته باشد.
به هر حال حرفی که در هر دو فیل نامه مطرح می شود، حرفی یکسان است؛ با این تفاوت که مخاطب فیلمنامه اولیه خاص تر و فیلمنامه دوم و فعلی، بیشتر است. او در پاسخ به روند فعلی فیلم و بازتاب منتقدان هم گفت: حتما منتقدانی که از شکل د یگری به موضوع نگاه می کنند و نگاه مدرن و روشنفکری خاصی دارند و ممکن است این موضوع که فیلم، فیلمی عامیانه است و برای توده مردم در نظر گرفته شده است، خیلی نظرشان را جلب نکند و به شکل اولیه فیلمنامه اگر فیلم ساخته می شد، گرایش بیشتری پیدا می کردند. به هر حال اینها، دو گرایش کاملا متفاوت هستند و من معتقدم تمام فیلم ها می توانند گروه مخاطبین خود را انتخاب کنند. الان فیلم تبدیل شده است به فیلمی که تأثیرات اجتماعی آن برروی مخاطب خیلی بیشتر است و قابل فهم تر است اما در شکل اولیه باید حوزه دیگری را مخاطب قرار می دادیم. تبریزی درباره رضایت خود از شکل فعلی فیلم هم بیان کرد: به شدت راضی هستم، چون سلیقه ام در سینما این نیست که فیلم هایم صرفا پرمخاطب یا جشنواره ای باشند.
سلیقه خودم این است که فیلم خوب و کامل بسازم و فیلم بتواند لایه های مختلف داشته باشد، در جشنواره ها مورد توجه قرار گیرد و هم برای مخاطب عام جذاب باشد. بنابراین به نظرم اگر فیلم بتواند ترکیبی از این دو باشد می توان گفت؛ فیلمی کامل ساخته شده است. به هر حال آرزوی خود من به عنوان فیلم ساز ساخت چنین فیلمی است که مخاطب عام و جشنواره ای داشته باشد و به نظرم فیلم «همیشه پای یک زن درمیان است» تا حدی به این نوع فیلم نزدیک شده است. این که فیلم در جشنواره توجه منتقدان و طبقه خاص را جلب نکرد اما مردم از آن استقبال کردند، شاید دلیلش این باشد که مردم خیلی خوب فیلم را فهمیدند و در مقابل منتقدان تقریبا آن را نفهمیده اند. البته ممکن است تصور شود که فیلم را فهمیده اند اما با آن ارتباط برقرار نکرده اند که به نظرم این گونه نیست.



:: برچسب‌ها: همیشه پای یک زن درمیان است, کمال تبریزی, گلشیفته فراهانی, سینما
نویسنده : در جستجوی رهایی
تاریخ : یکشنبه ٢٠ امرداد ۱۳۸٧
زمان : ٦:٥٢ ‎ب.ظ